مقالات

نحوه رفتار صحیح با دانش آموزان ناکارآمد

برخی مشخصه‌‌های اين دانش‌آموزان عبارت است از:

  • ممكن است معلم را ناديده بگيرند.
  • مشاركت نمی ‌كنند.
  • ممكن است تهديد به ترك تحصيل كنند.
  • تمايل به نشان دادن واكنش‌های شديد نسبت به وقايع دارند.
  • ممكن است بدون آمادگی در كلاس حاضر شده و يا تا سطح توانايی خود عمل نكنند.
  • حالت‌های آن‌ها متغير است، ديگران را مسوول شكست خود می ‌دانند.

بروز اين رفتار توسط دانش‌آموزان ممكن است باعث شود شما احساس ناكامی و ياس كنيد.

تشخيص اين دانش‌آموزان در كلاس كار ساده‌ای است. احساسات آن‌ها معمولاً در ظاهر است. آن‌ها ممكن است از ديگر دانش‌آموزان حساس‌تر باشند و گاهی اوقات می توانند بسيار مددكار و مهربان با ديگران باشند. اين دانش‌آموزان به ارايه بازخورد مداوم در مورد اين‌كه چگونه عمل  می ‌كنند و هم‌چنين به تشويق نياز دارند. اغلب آن‌ها افراد ناموفقی هستند كه احساس می ‌كنند هيچ‌گونه جايگاهی از لحاظ كنترل ندارند. آن‌ها سخت تلاش می ‌كنند، اما نمی ‌توانند موفقيت را تجربه كنند. آن‌ها ناكامی خود را با گريه، كناره ‌گيری كردن از اجتماع، تندی كردن، انفجار خشم و يا در جواب سوالات معلم سكوت اختيار كردن، نشان مي‌دهند. لازم است كه سطح نگرانی و اضطراب در اين دانش‌آموزان با صحبت كردن با آن‌ها در مورد اين‌كه چرا احساس ناكارآمدی  می ‌كنند و با ارايه بازخورد و تشويق و قبل از قرار دادن آن‌ها در موقعيت‌های يادگيری مستقل، اطمينان حاصل كردن از اين‌ كه آن‌ها از مهارت‌های پيش‌نياز لازم برخوردارند، كاهش ‌يابد. خود-كارآمدی، كليدی كمك‌دهنده برای اين‌گونه دانش‌آموزان است. فرصت‌های رو به رشد برای اين دانش‌آموزان جهت دستيابی به موفقيت فراهم آوريد كه می ‌تواند با وظايف و تكاليف ساده، با چالش حداقل و كار كردن تا رسيدن به چالش بالا، اما با حفظ فشار و تنش كم تا سطح متعادل، شروع شود.

برخی نظريات برای كار با دانش‌آموزانی كه احساس ناكارآمدی دارند، از قرار زير است:

  • با دانش‌آموز به طور خصوصی و با لحن آرام صحبت كنيد.
  • به حرف‌های دانش‌آموز گوش دهيد.
  • ارتباط را حفظ كنيد. اين دانش‌آموزان معمولاً تمايل به صحبت كردن دارند و وقتی كه احساس كنند كه در حال تهديد شدن هستند، ارتباط با شما را قطع خواهند كرد.
  • به آن‌ها كمك كنيد تا ارتباط يادگيری را درك كنند، خصوصاً اين‌كه يادگيری چگونه به خود آن‌ها و ديگران كمك می ‌رساند.
  • اين دانش‌آموزان اغلب به بازخورد در مورد كارشان نياز دارند، بنابراين تا حد امكان بازخورد كارشان را در طول مدت كلاس به آن‌ها ارايه دهيد.

ما برای آن دسته از مشكلاتی كه خشم، ترس، انتقام و يا نياز به قدرت انگيزه‌ی آن‌هاست، نيازمند طرح و برنامه‌ريزی تقويتی هستيم. اين طرح بايد بر اساس برنامه‌ريزی برای مشكلات رفتاری و داشتن آگاهی قبلی در مورد چگونگی پرداختن به اين مشكلات پايه‌‌ريزی شود. زمانی ‌كه طرح و برنامه‌ای داشته باشيد، احتمال اين‌كه از كوره دربرويد و يا حرفی بزنيد كه عمل كردن به آن دشوار است، كمتر خواهد بود. اجازه دهيد نكاتی را يادآور شویم:

  • خشمگين نشويد، حتی زمانی ‌كه دانش‌آموزان در مورد شما يا كلاس درس نظراتی می ‌دهند، نرنجيد. تمرين كنيد كه اين اظهارنظرها را از گوشی شنيده و از گوش ديگر بيرون كنيد. قبل از هرگونه جوابی بشماريد: يك‌صد و يك، يك‌صد و دو، يك‌صد و سه. نفس بكشيد و راحت باشيد. فرد جونز[۲] (۲۰۰۲) می ‌گويد ما هنگامی كه عصبانی هستيم تمايل داريم دست‌های ‌مان را بالای كمرمان بگيريم و زمانی ‌كه راحت هستيم دستان‌مان را كنارمان در دو طرف نگه می ‌داريم. تمرين كنيد حتی هنگامی كه در موقعيت پرتنش قرار داريد، راحت و آسوده باشيد. اين كار را با هم‌كاران يا اعضای خانواده و يا هر كسی كه مايل است به شما كمك كند تا ياد بگيريد سرعت مناسب انجام كار خود را پيدا كنيد و خونسرد باشيد، تمرين كنيد. اگر آن اظهارنظرها باعث رنجش شما گردد، احتمال اين‌‌كه وضعيت شما حادتر شود، بيشتر است.
  • از تهديدات بيهوده استفاده نكنيد. هرگز از تهديدی كه نمی ‌توانيد آن را عملی سازيد، استفاده نكنيد. حتی اگر می ‌توانيد آن تهديد را عملی كنيد، در مورد همه‌ی كلاس آن‌ را اجرا نكنيد، بلكه به طور محرمانه در مورد شخص و يا اشخاصی كه با مساله ارتباط دارند، اجرا نماييد.
  • اسامي دانش‌آموزان را روي تابلو ننويسيد. اين عمل تنها دانش‌آموزان را نسبت به هم بيگانه می ‌كند.
  • دانش‌آموزان را تحقير نكنيد.
  • رفتار بد و نسنجيده را ناديده نگيريد. بچه‌ها می ‌دانند كه آن رفتار نامناسب است و اگر شما آن را ناديده بگيريد، آن‌ها فرض را بر اين قرار می ‌دهند كه در نظر شما رفتار ارجحيت ندارد.
  • هيچ‌گاه با دانش‌آموزی رفتاری متفاوت از ديگران نداشته باشيد. مديريت رفتاری بايد يكسان و منصفانه باشد.

اگر مشكلات انضباطی تداوم داشته و يا مرتبط با انگيزه‌ نباشند چه بايد كرد؟ چگونه بايد به رفتار مخل و مزاحم پرداخت؟

در اين‌جا چند دستورالعمل برای اين‌كه چه تدبيری بينديشيم تا رفتار مخل و مزاحم را تغيير دهيم، آمده است (كه تا حدودی بر پايه‌ی تحقيقات فرد جونز، موجود در www.fredjones.com است).

  1. آرام باشيد. اجازه ندهيد ارتباط غيركلامی يا صورت شما تنشی را كه احساس می ‌كنيد، آشكار سازد. برای به آرامش رسيدن وقت بگذاريد (اگر چه ممكن است طولانی به نظر برسد، سعی كنيد به خود سه ثانيه فرصت دهيد، بشماريد: يك‌صد و يك، يك‌صد و دو، يك‌صد و سه). دستان خود را به راحتی در كنار خود قرار دهيد و فك خود را با حركت دادن زبان بر سقف دهان آزاد و رها بگذاريد.
  2. به شخص يا اشخاصی كه مخل و مزاحم هستند نگاه كنيد. اگر اين‌ كار باعث نشد كه آن‌ها به كار خود بپردازند، به سمت آن‌ها برويد.
  3. زمانی ‌كه به دانش‌آموز رسيديد، كف دستان‌تان را بر روی ميز قرار دهيد و به آرامی با وی صحبت كنيد. هنگامی كه دانش‌آموز به كار خود مشغول شد، دستان خود را از روی ميز برداشته و به آرامی برگرديد و او را ترك كنيد. شما بايد در كلاس دور بزنيد تا به دانش‌آموزان كمك كرده و كار آن‌ها را بررسی كنيد و اين كار به گونه‌ای باشد كه دانش‌آموزان بر اين عمل به چشم عملی كه وقفه‌ای در كار آن‌ها ايجاد كرده است، نگاه نكنند. در حقيقت اگر اين كار به درستی انجام گيرد، دانش‌آموزان حتی متوجه نخواهند شد كه شما دانش‌آموزی را وادار به منضبط بودن كرده‌ايد.
  4. مطمئن شويد دانش‌آموزانی كه مخل و مزاحم بوده‌اند، كاملاً مشغول به كار خود شده و پشت ميز به آرامی نشسته‌اند. دانش‌آموزانی كه چرخش ناقص به سمت كلاس دارند، احتمال دارد كه در نظر داشته باشند به محض اين‌كه شما از آن‌ها دور شديد با دوستان خود وارد صحبت شوند.
  5. اگر دانش‌آموزی هنگامی كه خواستيد او را ترك كنيد اظهارنظری منفی كرد، به آرامی به سوی او برگرديد و اين رويه را درست همان‌گونه كه بار اول انجام داديد، دوباره تكرار كنيد. به اظهارنظر او پاسخ ندهيد، چرا موقعيت را از اين بدتر كرده و به آن‌ها اجازه دهيد كه در عصبانی كردن شما پيروز شوند؟ هنگامی كه دانش‌آموز اظهارنظری را بيان داشته است، برای بازگرداندن او به وظيفه و كار خود بايد اقدامی صورت دهيد، زيرا نه تنها شما آن اظهارنظر را شنيده‌ايد، بلكه به گوش دانش‌آموزان ديگر در اطراف شما نيز رسيده است. آن‌ها نظاره ‌گر هستند كه ببينند آيا شما تسليم اين دانش‌آموز می ‌شويد يا خير.
  6. در دفتر نمرات و يا يك دفتر جداگانه، يادداشت‌های شخصی خود را بنويسيد تا هنگامی كه با مواردی چون دعوت از اوليا يا مديريت مدرسه به كلاس مواجه مي‌شويد، به شما كمك كند.
  7. اگر حس كرديد كه رفتار دانش‌آموز به بحث و بررسی بيشتری نياز دارد، از او بخواهيد كه بعد از كلاس بماند تا بتوانيد با او صحبت كنيد.
  8. برای خود پرونده‌ای شخصی كه شامل اسامی، آدرس، شماره تلفن و چگونگی دسترسی به والدين است را داشته باشيد.
  9. يك نسخه از اصول و روش‌های انضباطی مدرسه‌تان را درخواست كنيد و آن را كاملاً بخوانيد كه در اين صورت گام‌هايی برای انجام برخی اقدامات هنگامی كه رفتار از رخدادهای منفرد فراتر رفته است، بايد در آن وجود داشته باشد.
  10. بهترين طرح و برنامه ‌ريزی شما اين است كه از پيش آماده شده باشيد. بدانيد كه در موقعيت‌های مشخص چگونه واكنش نشان می ‌دهيد و آن را به انجام می ‌رسانيد، در این صورت  حفظ آرامش در مواقع اضطراری خيلی راحت ‌تر خواهد بود.

همچنین بخوانید

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
You need to agree with the terms to proceed

آخرین اخبار
فهرست